جامعه شناسی

      با كمال تأسف سالهاست كه هر وقت از چهار راهها و اماكن عمومي شهرهاي بزرك مثل تهران عبور مي كنيم شاهد پديده اجتماعي زجر آور و دردناك كودكان بي سرپرست خياباني مي شويم كه براي اكثر شهروندان بعلت كثرت مشاهده اين صحنه ها، امري عادي و بديهي بديل شده و هرچند قبلا براي بعضي افراد خود مساله اي ملال آور و تلخ بوده ولي كم كم دل ها سنگ شده و نسبت به اين مسئله بزرگ انساني بي تفاوت عبور مي كنيم، البته وجود اين پديده اجتماعي از نگاه جامعه شناسان و روانشناسان ، نتايج بسيار تلخ وعواقب زيان باري مادي و معنوي در آينده دور و نزديك براي جامعه به ارمغان مي آورد و مسلما افرادي كه اينقدر مورد بي توجهي جامعه و حكومت قرار مي گيرند و هر روز شاهد برخورد و كنش و واكنش هاي ناروا مي باشند، بتدريج به ضعيف بودن و بي هويتي خود ايمان مي آورند و در آينده دور و نزديك مستعد انجام هر نوع جرم و جنايت مي شوند، چرا كه انسان ضعيف و بي هويت و بي تعليم، چيزي براي از دست دادن ندارد. وبعضا در پی آن آمار زندانيان بالاتر و مجبور به افزايش هزينه توسعه زندان ها مي شويم . و از دیدگاه انساني و ديني، همه ما مسئول هستيم، چراكه اين بي نوايان، انسان هستند و اكثرا فاقد سرپرست و يا سوء سرپرستند، يك كودك بي سرپرست چرا بايد اينقدر خوار و ذليل مورد سوء استفاده افراد منفعت طلب حرفه اي، قرار بگيرند كه ملزم باشند بجاي تحصيل و استراحت، ساعت ها حتي  گاهي تا ٢بامداد و آن هم در شب هاي سرد زمستان درخيابان ها خسته و گرسنه مشغول كسب درآمد كاذب براي صاحبان حيوان صفت، خود باشند. سوال اينجاست كه آيا فرهنگ واقعي ما نسبت به كمك به انسان هاي نيازمند اينقدر تنزل يافته است؟ آيا كسي به فرزند واقعي مان اين همه جفا كند بي تفاوت رد ميشويم؟ آيا فرهنگ آرماني با فرهنگ واقعي اينقدر بايد فاصله داشته باشد؟ آيا دستكاه و سيستم برنامه ريزي و حكومتي ما براي جمع كردن و نگهداري و تربيت صحيح و كارآمد اين كودكان، تا این اندازه ضعيف هستند؟ بس چرا اين همه شعار انسان دوستي و بشر دوستي و حمايت از مظلوم سر مي دهيم؟ آيا غيرت مسلماني تا اين حد ضعيف شده، كه به اين انسان ها توجهي نكنيم و دغدغه ازدياد جمعيت فقط براي رقابت با كشورهاي رقيب خود داشته باشيم؟و كيفيت و تربيت صحيح جمعيت را فداي كميت آن كنيم؟ آيا شايسته است كه هرسال به بالاترين آمار و ارقام حاجيان و زائرين اماكن مقدس كشورمان افتخار كنيم ولي در عوض، نسبت به مسلمان و هم نوع خود در داخل كشور بي تفاوت عبور كنيم؟ همه ما مسئوليم و به عنوان يك رسانه بايد اين دغدغه انساني را به گوش مسئولان امر برسانيم تا فكر اساسي براي رفع اين مشكل انساني شود، چرا كه سكوت به نوعی خيانت به خود و اخلاق انساني و فرهنگ دیرینه امان مي باشد.